Abigail, czyli mądrość w środku burzy
W listopadzie przyglądamy się temu, na co naprawdę mamy wpływ. Gdzie kończy się nasza odpowiedzialność, a gdzie zaczyna odpowiedzialność innych? Co możemy zrobić, kiedy sytuacja wymyka się spod kontroli, a my nie chcemy pozostać bezradne?
Dziś zabieram Was do historii Abigail (1 Sm 25).
Pismo przedstawia ją krótko: „Była to kobieta mądra i piękna, mąż natomiast był okrutny i występny” (1 Sm 25,3). Jej mąż Nabal odmawia pomocy ludziom Dawida, choć wcześniej korzystał z ich ochrony. Obraża ich, a Dawid, rozgniewany jego zachowaniem, postanawia się zemścić. Wyrusza z ludźmi, by zgładzić wszystkich mężczyzn z domu Nabala.
Abigail znajduje się w sytuacji, której sama nie stworzyła, ale której konsekwencje mogą dotknąć wielu osób. Nie ma wpływu na charakter męża ani na gniew Dawida. Nie może cofnąć tego, co się wydarzyło. Ma jednak wpływ na to, jak sama odpowie na tę sytuację.
I właśnie tu zaczyna się jej mądrość.
Co robi Abigail?
Nie zwleka z działaniem. „Abigail wzięła więc szybko dwieście chlebów…” (w. 18). Kiedy dowiaduje się o zagrożeniu, nie czeka, aż ktoś inny rozwiąże problem. Rozpoznaje, że czas ma znaczenie.
Korzysta z tego, co ma. Chleb, wino, rodzynki, figi. Nie dysponuje wielkimi środkami ani władzą, ale potrafi wykorzystać to, co jest w jej zasięgu. Zaczyna od konkretu.
Ma odwagę wyjść naprzeciw. Sama staje przed rozgniewanym Dawidem. Nie udaje, że nic się nie stało, nie ucieka od trudnej rozmowy. Prosi: „Wysłuchaj słów twej służebnicy!” (w. 24).
Pomaga drugiemu zobaczyć szerszą perspektywę. Nie skupia się wyłącznie na tym, co Dawid zrobił i jak bardzo jest rozgniewany. Przypomina mu, kim jest i jakim człowiekiem chce być. Pomaga mu dostrzec konsekwencje decyzji podejmowanej pod wpływem gniewu.
Rozpoznaje właściwy moment. Z Nabalem rozmawia dopiero rano, kiedy mąż jest już trzeźwy (w. 36-37). Wie, że nie każda chwila jest dobra na rozmowę i nie każda osoba jest w danym momencie gotowa, by słuchać.
Dawid przyjmuje jej słowa i odpowiada: „Niech będzie błogosławiony twój rozsądek, błogosławiona bądź i ty za to, żeś powstrzymała mnie dzisiaj od rozlewu krwi” (w. 33).
Abigail nie zmieniła charakteru Nabala. Nie miała też władzy nad emocjami Dawida. Nie mogła zagwarantować, że jej działanie przyniesie skutek. Zrobiła jednak to, co było w jej zasięgu. I to wystarczyło, by bieg wydarzeń potoczył się inaczej.
To ważna lekcja o sprawczości. Nie polega ona na tym, że potrafimy wszystko kontrolować. Polega na rozpoznaniu, na co mamy wpływ, i odwadze, by z niego skorzystać.
Czasem tym wpływem jest konkretna pomoc. Czasem rozmowa, która wymaga odwagi. Innym razem powstrzymanie się od słów, które tylko dolałyby oliwy do ognia. Nie zawsze możemy zatrzymać burzę, ale możemy zdecydować, jaki będzie nasz udział w tym, co się wydarzy.
Ćwiczenie na ten tydzień
Pomyśl o sytuacji, w której wokół Ciebie pojawia się napięcie, konflikt albo trudność, a Ty masz poczucie, że niewiele możesz zrobić.
Zapisz:
- Na co nie mam wpływu? Co należy do decyzji, emocji i odpowiedzialności innych osób?
- Co jest w moim zasięgu? Jaki jest mój „chleb i rodzynki” - co konkretnego mogę wnieść do tej sytuacji?
- Jaki może być mój następny krok? Co mogę powiedzieć lub zrobić? Czy teraz jest na to dobry moment?
Nie szukaj wielkiego rozwiązania. Czasem wystarczy jeden mądry krok.
Napiszcie w komentarzu: gdzie w tym tygodniu możecie skorzystać z mądrości Abigail?
Pamiętajmy też, że mądrość Abigail nie oznacza znoszenia krzywdy, usprawiedliwiania przemocy ani brania odpowiedzialności za zachowanie innych. Jeśli ktoś Cię krzywdzi, szukanie pomocy i zadbanie o własne bezpieczeństwo może być najważniejszym krokiem.
Jeśli masz dostęp do programu Kobiety Starego Testamentu, cz. 2, zajrzyj do lekcji „Abigail - kobieta pokoju”. Znajdziesz tam więcej inspiracji do spotkania z tą niezwykłą kobietą.
Historia Abigail to dla mnie niezwykle inspirująca lekcja dojrzałej sprawczości w środku trudnych, codzienne burz. W tym tygodniu chcę przełożyć jej mądrość na bardzo konkretny krok w relacji, w której czuję napięcie. Zamiast brać na siebie ciężar emocji innych ludzi i ulegać bezradności, chcę wyraźnie rozpoznać granice tego, na co mam realny wpływ. Wybieram uważną obecność, wsłuchanie się w odpowiedni moment na rozmowę i ofiarowanie tego, co jest w moim zasięgu 🥹
Historia Abigail szczególnie do mnie przemawia, bo jestem na takim etapie życia, w którym coraz częściej zastanawiam się, na co mam wpływ, a co muszę po prostu powierzyć Bogu. Mam 28 lat, jestem w związku już ponad rok, ale to moja pierwsza relacja. Wciąż uczę się, czym jest miłość, jak budować bliskość, jak rozmawiać o trudnych sprawach i jak nie zatracać siebie w relacji z drugim człowiekiem.
Jestem też w czasie rozeznawania swojego powołania. Zastanawiam się, jaką drogę przygotował dla mnie Bóg, czy moje obecne wybory prowadzą mnie we właściwym kierunku i jak odróżnić własne pragnienia od tego, czego naprawdę chce ode mnie Pan. Czasami chciałabym już wiedzieć, dokąd zmierzam, mieć pewność, że podejmuję dobre decyzje i że relacja, w której jestem, jest częścią Bożego planu. Uczę się jednak, że nie wszystko musi być od razu jasne.
W Abigail porusza mnie przede wszystkim to, że potrafiła rozpoznać, na co ma wpływ, a czego nie jest w stanie zmienić. Nie odpowiadała za zachowanie swojego męża, ale nie pozwoliła też, by jego decyzje odebrały jej możliwość działania. To dla mnie ważne również w kontekście związku. Nie mogę zmienić drugiej osoby, podejmować za nią decyzji ani brać odpowiedzialności za wszystkie jej emocje. Mogę natomiast pracować nad sobą, uczyć się szczerej rozmowy, mówić o swoich potrzebach, stawiać granice i dawać drugiej osobie przestrzeń do bycia sobą.
Ponieważ jest to moja pierwsza relacja, odkrywam, że miłość to nie tylko piękne chwile i wspólne plany. To także poznawanie swoich słabości, lęków, przyzwyczajeń i oczekiwań. Czasem trudno mi ocenić, czy moje obawy są uzasadnione, czy wynikają z braku doświadczenia. Uczę się, że nie muszę wszystkiego wiedzieć i umieć od razu. Ważne, żeby nie rezygnować z rozmowy, nie tłumić tego, co czuję, ale też nie pozwalać, by chwilowe emocje podejmowały za mnie najważniejsze decyzje.
Od Abigail uczę się również odwagi. Odwagi, by nie unikać trudnych tematów, ale jednocześnie wybierać odpowiedni moment na rozmowę. By nie reagować impulsywnie, nie próbować za wszelką cenę mieć racji, ale szukać porozumienia. Chciałabym umieć tak jak ona patrzeć szerzej nie tylko na to, co czuję w danej chwili, ale także na konsekwencje swoich słów i decyzji.
Szczególnie ważne jest dla mnie zdanie, że nie zawsze możemy zatrzymać burzę, ale możemy zdecydować, jaki będzie nasz udział w tym, co się wydarzy. W rozeznawaniu powołania również doświadczam takiej niepewności. Nie mam gwarancji, jak będzie wyglądała moja przyszłość. Nie wiem, czy i kiedy podejmę decyzję o małżeństwie, jaką drogę ostatecznie wybiorę i dokąd zaprowadzą mnie moje obecne doświadczenia. Mogę jednak zadbać o to, by moje decyzje były podejmowane w wolności, miłości i bliskości z Bogiem, a nie pod wpływem lęku, presji czasu czy porównywania się z innymi.
Myślę, że moim „chlebem i rodzynkami” na obecnym etapie życia jest cierpliwość, szczerość wobec siebie, modlitwa i gotowość do uczenia się miłości. Chciałabym coraz lepiej rozpoznawać, co jest moją odpowiedzialnością, a co powinnam oddać drugiemu człowiekowi i Bogu.
Historia Abigail przypomina mi, że dojrzałość nie polega na kontrolowaniu wszystkiego ani na ratowaniu wszystkich wokół. Polega również na świadomości własnych granic. Nie chcę budować relacji kosztem siebie, ale też nie chcę uciekać od trudności, gdy pojawiają się na wspólnej drodze.
Na ten moment moim pragnieniem jest uczyć się kochać mądrze nie idealnie, ale dojrzale. Nie oczekiwać, że druga osoba da mi odpowiedzi na wszystkie moje pytania, bo niektóre z nich muszę odnaleźć w sobie i w relacji z Bogiem.
Chciałabym, aby Abigail uczyła mnie, że nawet kiedy nie znam całego planu na swoje życie, mogę zrobić jeden dobry krok. Nie muszę dziś znać wszystkich odpowiedzi. Mogę natomiast każdego dnia wybierać to, co prowadzi mnie bliżej Boga, prawdy o sobie i dojrzałej miłości.🥹❤️🕊
Akurat czytam książkę s. Anny Marii Pudełko i s. Judyty Pudełko pt. "Abigail. Gniew niszczący i gniew twórczy" - polecam jako uzupełnienie tematu. 😊 Chyba aktualnie nie mam w życiu takiej sytuacji, która by wymagała mądrości płynącej od tej kobiety. Jednak w jej postaci wiele mnie zawsze motywowało do tego, by być bardziej działającą, znajdować w sobie odwagę i drogę do tego, by podjąć w danej sytuacji odpowiednie działania. Nie jest to łatwe, myślę, że często wymaga tzw. zimnej krwi. Dużo też oczywiście zależy od sytuacji, ale myślę, że dobrze jest uczyć się wykorzystywać emocje w pozytywny sposób. Właśnie, żeby np. gniew nasz był twórczy, a nie niszczący. To wielka sztuka taka umiejętność.
Marta Borzymek niesamowite, taka sobie kobieta, potem jedna z wielu żon Dawida, i można o niej całą książkę napisać 😉 dziękuję za polecajkę. ♥️
Joanna Nowak książka jest raczej skromnych rozmiarów, ale ciekawa 😊
