Czy to, co o sobie słyszysz, jest prawdą o Tobie? 🌿
W październiku w Społeczności uBOGAcONA przyglądamy się tematowi poczucia własnej wartości. W tym jesiennym kwartale blisko nam także w drodze formacji z kobietami biblijnymi - dlatego dziś szczególne zaproszenie do spotkania z jedną z bohaterką ze Starego Testamentu – Sarą, żoną Tobiasza.
Sara ma za sobą niezwykle trudną historię. Siedmiokrotnie traci kolejnych mężów, a jej cierpienie pogłębiają jeszcze oskarżenia i upokorzenia ze strony innych. W pewnym momencie jest tak zrozpaczona, że nie chce już żyć.
Możesz przeczytać jej historię w Księdze Tobiasza.
Czasem tak długo słyszymy o sobie pewne rzeczy, że zaczynamy w nie wierzyć. Czasem własne niepowodzenia, trudne doświadczenia albo opinie innych zaczynają nam przesłaniać prawdę o tym, kim jesteśmy.
Sara w tej chwili rozpaczy nie zna jeszcze dalszego ciągu swojej historii. My, czytając Księgę Tobiasza, wiemy, że jej życie nie kończy się w tym miejscu. Będzie miała jeszcze niezwykłą okazję, by doświadczyć tego, jak jest cenna i wartościowa.
I godna miłości!
Omówienie historii Sary wraz z notatką graficzną znajdziesz także w temacie o Sarze w programie: uBOGAcONA między niewiastami Starego Testamentu (2).
Historia Sary to taki bolesny dowód na to, jak bardzo opinie innych potrafią przygnieść. Czasem tak długo słyszymy o sobie trudne rzeczy, że aż przestajemy widzieć prawdę. Ale jak cudownie patrzeć na to, że jej historia nie kończy się w rozpaczy, bo ma przed sobą całe piękno bycia ukochaną i cenną 🥹🤍
Mam w swoim życiu właśnie taki trudny moment. Tak długo żyję w tqkim poczuciu braku wolności. Osattnio zobaczyłam takie rozważania dotyczące paralityka przy sadzawce. Na pytanie Jezusa czy chce być zdrowy nie odpowiedział wprost tylko rzucił serią wymówek. Nie dziwi to. 38 lat bólu, upokorzenia, zawiedzionych nadziei. Trochę tak się czuję. Poszłam z tym do Jezusa. Moja wyobraźnia jest za mała, żeby zobaczyc wyjście z mojej sytuacji. Wiem, że Pan wszystko może. Więc jeśli chce to ja poproszę, żeby rozwiązał moją sytuację. Otworzylam na modlitwie Słowo i przeczytałam. "CHODŹ I ZOBACZ". Więc teraz czekam co Pan zrobi. Sara też poszła ze swoim bólem do Boga i On zadziałał. W tym kontekście jest mi ona bliska.
Myślę, że każda z nas ma w sobie takie miejsca, które bolą. Słowa, które kiedyś usłyszała, sytuacje, w których poczuła się niewystarczająca, odrzucona czy niezauważona. Czasami nosimy je w sobie przez lata i nawet nie zauważamy, jak bardzo wpływają na to, jak patrzymy na siebie i swoje życie. Zaczynamy wierzyć, że skoro coś nam nie wyszło, to jesteśmy gorsze. Że skoro ktoś nas nie docenił, to nie jesteśmy wiele warte. Że skoro zostałyśmy zranione, to może rzeczywiście nie zasługujemy na miłość.
Historia Sary przypomina mi, jak łatwo człowiek może stracić nadzieję, kiedy cierpienie zdaje się nie mieć końca. Jak trudno uwierzyć w swoją wartość, kiedy inni patrzą na nas przez pryzmat naszych trudności, a nie tego, kim naprawdę jesteśmy.
Sama uczę się, że nie muszę być idealna, zawsze silna, uśmiechnięta i gotowa na wszystko, żeby zasługiwać na miłość. Nie muszę nikomu udowadniać swojej wartości. Moje niepowodzenia nie definiują mnie, a cudze słowa nie mają ostatniego zdania w moim życiu.
Bóg widzi we mnie znacznie więcej, niż ja sama czasem potrafię w sobie zobaczyć. Widzi moje serce, moje łzy, moje lęki i wszystkie te chwile, w których po cichu zastanawiam się, czy jestem wystarczająca. I właśnie w tej prawdzie chcę się zakorzeniać, że jestem Jego córką, że jestem kochana i że moja wartość nie znika wtedy, gdy coś mi się nie udaje.
Historia Sary przypomina mi również, że nie zawsze znamy dalszy ciąg tego, co dziś tak bardzo nas boli. Czasami jesteśmy w samym środku trudnej historii i nie potrafimy sobie wyobrazić, że jeszcze może pojawić się w niej światło. A jednak Bóg nie przestaje działać tylko dlatego, że my straciłyśmy już nadzieję.
Chcę uczyć się patrzeć na siebie z większą łagodnością. Nie przez pryzmat swoich porażek, ale przez pryzmat Bożej miłości. Chcę przestać powtarzać sobie słowa, które mnie ranią, i coraz odważniej przyjmować prawdę, że jestem ważna, potrzebna i godna miłości.
Bo może najważniejszą drogą, jaką mam jeszcze do przejścia, jest droga od myślenia o sobie, że jestem niewystarczająca, do uwierzenia, że jestem kochana taka, jaka jestem. ❤️🥹🙏
Porusza mnie, że Sara jest taka ludzka w tym, co przeżywa. Nawet w rozpaczy, zwątpieniu ma relację z Bogiem i do Niego mówi. Trudne słowa.
Rozumiem ważkość tematu - ale im dłużej pracuję w gabinecie, tym bliżej mi raczej do nadziei podstawowej, bo wydaje się bardziej stabilnym punktem odniesienia (to przeświadczenie jednostki o uporządkowaniu i sensowności świata oraz jego przychylności ludziom). I bardzo to też a'propos logoterapii.
