Jak do siebie mówisz?
W październiku w Społeczności uBOGAcONA przyglądamy się poczuciu własnej wartości.
Dwa tygodnie temu pytałyśmy, czy to, co słyszysz o sobie od innych, jest prawdą o Tobie. Dziś krok dalej: co słyszysz o sobie... od siebie?
„Znowu nie dałam rady.”
„Inne jakoś potrafią.”
„Nic dziwnego, że tak wyszło.”
Czasem mówimy do siebie słowami, których nigdy nie powiedziałybyśmy przyjaciółce. Czy nasze słowa potwierdzają, że dostrzegamy naszą wartość, że ją także... chronimy? doceniamy?
Propozycja - mała praktyka na ten tydzień 👣
Złap jedno zdanie, które najczęściej mówisz do siebie, kiedy coś nie wychodzi. Zapisz je. Obok zapisz, co w tej samej sytuacji powiedziałabyś bliskiej osobie.
Nie chodzi o udawanie, że wszystko jest w porządku. Chodzi o to, żeby mówić do siebie prawdę, ale życzliwie
A Ty? Które zdanie o sobie chcesz w tym tygodniu zamienić na nowe?
Jeśli chcesz pójść głębiej:
- live „Rozmowa z samą sobą” (Baza materiałów)
- lekcja „Język i słowa” w kursie Dzielna Niewiasta
- nagranie z live „Ja w swoich oczach”
Oj, jak bardzo potrzebny post 🥹🤍 Złapałam się ostatnio na tym, że oceniałam siebie słowami, których nigdy nie powiedziałabym nikomu bliskiemu. Czas najwyższy zamienić ten wewnętrzny krytyk na odrobinę czułości i ciepła. Dziękuję za to piękne przypomnienie 🌸
Oj tak... Jestem zdecydowanie milsza dla innych, niż dla siebie. Staram się być wyrozumiała wobec wszystkich wokół, zapominam o sobie. Ja zawsze muszę robić wszystko na wyśrubowane 100%, niezależnie od samopoczucia, czasu, warunków. Wewnętrzny krytyk potrzebuje takich przypomnień, żeby nieco przyciszyć swój głos. Dziękuję! ☺️
Jak mówię do siebie...? Oj od razu przeleciało przez myśl sporo negatywnych propozycji. Dla mnie zapisanie, co powiedziałabym bliskiej osobie, jest strzałem w 10. Inaczej się wówczas postrzega i świadomie pracuje nad wypowiadanymi słowami.
Mi ostatnio nawet przyjaciółka zwróciła uwagę, że bardzo brzydko do siebie mówię. Do innych Kobiet- jestem jak plasterek na ranke. Do siebie- jak papier ścierny. Moja terapeutka zresztą świetnie to zauważyła, że mam problem z autodestrukcją. Coś mi nie wychodzi- wyżywam się na sobie, ktoś był dla mnie niemily- na pewno miał zły dzień, a to ja byłam tą zlą...
Myślę, że często jesteśmy dla innych pełne ciepła i wyrozumiałości, a dla siebie zbyt surowe. Sama uczę się, że mam prawo do błędów i słabszych dni. Chciałabym umieć patrzeć na siebie z większą łagodnością i pamiętać, że ja również zasługuję na dobro, miłość i cierpliwość. ❤️🥹🌷
