Wyzwanie WDZIĘCZNOŚCI / dzień 5

Dziękuję ci Joasiu, że ćwiczysz się w wytrwałości. Dziękuję ci, że nie ma w tobie lenistwa. Dziękuję ci za to, że nauczyłaś się elastyczności i nie tęsknisz już za tym, co było, tylko jak zegar, idziesz wciąż do przodu. 🕞

Chwalenie siebie, a nie chwalenie się, to cenna umiejętność. ♥️

Jestem wdzięczna sobie za to, że nie poddałam się w dniach, kiedy wszystko we mnie chciało się zatrzymać. Za każdą łzę, której nie ukrywałam przed sobą. Za odwagę, by wracać do życia, nawet wtedy, gdy droga była niewidoczna.

Jestem wdzięczna za swoją wrażliwość choć nieraz wydawała się ciężarem. To ona pozwala mi dostrzegać piękno tam, gdzie inni widzą zwyczajność, i słyszeć cichy głos serca pośród codziennego hałasu.

Dziękuję sobie za wszystkie razy, gdy wybierałam dobro, nawet jeśli nikt tego nie zauważył. Za przebaczenie, którego się uczyłam. Za miłość, którą dawałam, nie zawsze otrzymując ją w tej samej formie.

A ponad tym wszystkim jestem wdzięczna Bogu, że był przy mnie również wtedy, gdy nie potrafiłam Go odnaleźć. Że prowadził mnie przez chwile zwątpienia i przypominał, że nie muszę być doskonała, by być kochana. Coraz bardziej wierzę, że Jego światło mieszka także we mnie w mojej sile, czułości, wytrwałości i nadziei.

Patrząc na siebie dzisiaj, nie widzę już tylko swoich braków. Widzę drogę. Widzę wzrost. Widzę człowieka, który mimo wielu potknięć wciąż wybiera miłość. I za to jestem sobie głęboko wdzięczna 🌸🩷🕊

Za to, że się nie poddaję mimo przeciwności i bólu, mimo gorszych chwil. Za każdy uśmiech i za empatię. Za każde małe zwycięztwo nad własną słabością i grzechem. Za każdy krok postawiony za Jezusem.

Dziękuję sobie za to że dbam o moje małe życie tutaj i z cichą pokorą szukam w nim sensu oraz rozwoju. Ostatni czas przyniósł mi wiele trudu i ciężkich chwil a jednak jestem sobie wdzięczna za to wzruszające zaufanie z jakim na nie patrzę. Za to że potrafię przytulić te trudne miesiące i wierzyć że one nie są końcem ale ważnym etapem który niesie mnie ku dobremu celowi 🥹