Zatroskana i spokojna / Lekcja od św. Marty
Martę z Betanii często wyobrażamy sobie jako pochłoniętą obowiązkami i bardzo gościnną panią domu. Jest tą bardziej aktywną i energiczną siostrą. Nie jest dziwne zatem, że mieszkańcy prowansalskiego miasteczka Tarascon - według legendy - mieli wezwać ją na pomoc, nie mogąc poradzić sobie z potworem Tarasque. Mieszkał on na kamieniu w rzece i siał postrach w okolicy, porywając ludzi. Co zrobiła Marta?
Nie chwyciła za miotłę czy wałek do ciasta.
Modliła się, uczyniła znak krzyża, pośpiewała i pokropiła wodą a potem założyła potworowi na szyję pasek od sukni i zaprowadziła go do miasta. Oswoiła bestię. Ujarzmiła lęk.
Nie siła, ale łagodność.
Nie wybuch emocji, ale spokój.
Nie lęk, a wiara.
Nie przemoc, a kobieca delikatność.
Kiedy wyobrażam sobie Martę z bestią na smyczy, myślę: to tak bardzo do niej pasuje! Pamiętasz ją, tak bardzo zaaferowaną przy przyjmowaniu gości? (Łk 10, 38-42) Martę, która chciała ustawiać po swojemu i w rytm swoich emocji – domowników, a nawet gości i Jezusa?
W tej legendzie widzę Martę, która przebyła ogromną drogę. I nie mam na myśli drogi do Prowansji. To była długa droga w jej sercu, w jej pracy nad sobą.
Zawalczyła o pokój w sobie. Potwierdza to nie tylko ta historia, ale oczywiście Ewangelia we fragmentach o śmierci Łazarza i spotkaniu Marty z Jezusem. 
Bardzo inspirujący jest także napis, jaki znajduje się w jej krypcie.
Solicita non turbatur.
Możesz być zatroskana.
Możesz nie wiedzieć, co dalej.
Ale nie musisz się lękać.
Możesz być spokojna.
Fragment z e-booka: „Jestem. Byłam. Będę. Prowansalskie inspiracje do formacji serca.“
Dla mnie to rodzeństwo to obraz jak rozwija się relacja z Jezusem. Piękne rekolekcje w tym temacie poprowadził o. Szustak z o. Nowakiem. Marta to taka relacja gdzie proszę Pana o załatwienie moich spraw. Maria to już relacja miłości, obranie najlepszej cząstki. To relacja, gdzie Pan mówi do zaczepiających mnie: zostaw ją. I ta relacja miłości prowadzi w końcu do wydobycia mnie z moich grobów, jak Łazarza
Święta Marta jest mi bliska, bo pokazuje, że świętość nie rodzi się z doskonałości, ale z drogi, którą człowiek przechodzi w swoim sercu.
Widzę w niej kobietę pełną troski. Taką, która chce, żeby wszystko było dobrze. Która zauważa potrzeby innych, która bierze odpowiedzialność, która pragnie ugościć najlepiej, jak potrafi. Ale właśnie w tej trosce łatwo się zagubić. Serce, które bardzo kocha, czasem zaczyna się spieszyć, kontrolować, martwić, brać na siebie więcej, niż powinno.
Marta z Betanii uczy mnie, że troska nie musi oznaczać niepokoju. Można być zaangażowaną, a jednocześnie mieć pokój w sercu. Można działać, a nie żyć w ciągłym napięciu. Można kochać mocno, ale nie próbować wszystkiego utrzymać własnymi siłami.
Piękny obraz Marty oswajającej potwora Tarasque przypomina mi, że prawdziwa siła kobiety nie zawsze jest głośna. Czasem przychodzi w ciszy modlitwy, w łagodności, w zaufaniu. Marta nie pokonała bestii gniewem ani przemocą. Pokonała ją spokojem. Jakby sama wcześniej musiała nauczyć się zwyciężać własne lęki, swoje napięcia i pragnienie, by wszystko było po jej myśli.
Może każdy z nas ma w sobie taką „Tarasque” coś, co budzi strach, co odbiera pokój, co wydaje się zbyt wielkie, by sobie z tym poradzić. Historia Marty przypomina, że nie zawsze trzeba walczyć siłą. Czasem trzeba podejść z wiarą, położyć rękę na tym, czego się boimy, i powiedzieć: „Nie będę już pozwalać, aby lęk mną kierował”.
Najbardziej porusza mnie zdanie zapisane przy jej grobie: Solicita non turbatur zatroskana, ale nie zaniepokojona.
Jakże kobiece i bliskie jest to przesłanie. Możemy mieć wiele spraw na głowie. Możemy płakać, martwić się, szukać odpowiedzi. Możemy nie wiedzieć, co przyniesie jutro. Ale troska nie musi zabierać nam pokoju.
Święta Marta przypomina, że dojrzała miłość nie polega na tym, by wszystko udźwignąć sama. Polega na tym, by wiedzieć, komu oddać swoje ciężary.
Może dzisiaj Jezus mówi do każdej zatroskanej kobiety:
„Nie musisz wszystkiego kontrolować. Nie musisz być silna za wszelką cenę. Ja jestem przy tobie”.
I wtedy serce, które kiedyś było pełne pośpiechu, może stać się spokojnym miejscem takim, w którym mieszka zaufanie 🤍
Niezwykle poruszający i głęboki wpis... Mnie najbardziej dotyka to łacińskie zdanie „Solicita non turbatur”. Jakże bardzo potrzebujemy tego przypomnienia w codziennym biegu i wobec własnych lęków. Dziękuję za ten piękny obraz Marty, która z pomocą łagodności, spokoju i wiary potrafiła oswoić to, co wydawało się straszne. To wspaniała lekcja dla nas wszystkich! 🤍
Bardzo lubię Święta Martę, bardziej się zawsze z nią utożsamiałam niż z jej siostrą Marią. O ile można utożsamiać ze Świętymi ... Ale ja tak właśnie mam ..
